Yazıkki kıyısından izledik hep hayatı ,

Belalı yalnızlıklarla uyanırdık çoğu zaman…

Fırtınalar atlattığımızı sanıp kendi içimizde boğulurduk.

Yaşayıpta belli edemeyenlerdendik çünkü,

Sürünün dışladığı martılar gibiydik aslında

Yeni limanlara açardık yelkenlerimizi.

Biraz umut…

Biraz umutsuzluk…..

Ve çok fazla hayal kırıklığı ile yeniden açılırdık fırtınalı denizlere .

Belki bu sefer gerçekten atlatırdık ,

Kıyısından izlemezdik hayatı.

Ve boğulacaksakta,

Kendi içimizde değil de fırtınalı denizde boğulurduk.